مهندسی شیمی و تکنولوژی

در این وبلاگ مطالبی رو که خیلی لازمه و توی دانشگاهها درس نمیدند رو می تونید پیدا کنید

تاريخچه مختصر تقطير !

تاریخچه مختصر تقطیر :

 فرآيند تقطير ( كه ريشه لاتين آن به قطره قطره چكيدن يا چكاندن بر ميگرده) ، در واقع اجزاء مايع رو با توجه به تفاوت در نقطه جوش اجزاء آن جداسازي مي كنه .در سال 1810 قبل از ميلاد  در مری مسوپوتامیا ( مكاني كه در حـال حاضـر شهر  «  تل الحريري »  در سوريه هستش) عطرسازهاي پادشاه زمیریلیم  از اين روش براي توليد صدها ليتر  از رايحه ها ، اسانس ها و بخور ها از درختان و گياهاني مثل سدر ، سرو ، زنجبيل و گياه مًر بهره مي جستند و براي توليد  آنها  ‏‎ظرفهاي بخصوصي بكار مي بردند.ملكه کائوپاترا  درباره تقطير چيزهايي مي دانست و تصور مي شود كه روشها و مقادير توليدات ، روي كاغذهايي  نوشته شده بودند كه در حال حاضر گم شده اند.اطلاعات ديگري در اين زمينه در قرن اول توسط فيزيكدان يوناني پدانیوس دیوسکوریدس  ( كسي  كه با ارتش امپراطوراني  چون نرون  و وسپاسین  مسافرت مي كرده ) و در قرن دوم وسوم ميلادي نيز توسط كيمياگري مصري  از اهالي پانوپولیس ( شهري نزديك تبس  ) به نام زموسیموس  نيز ذكر شده است.

 در قرون وسطي روشهاي تقطير و همچنين وسايل اين كار در آزمايشگاهها بسيار مخفي بودند.اين راز تا حدود قرن پانزدهم ميلادي آشكار نشد تا اينكه يك ايتاليايي بنام  میکله ساوانرولا روش استخراج اسپیریت وین را از شراب توصيف كرد. در سال 1500 كارهاي شخصي بنام  هرونیموس برونشویک تحت عنوان de arte destillandi ( هنر تقطير ) در استراسبورگ انتشار يافت .اين كتاب بعداً در طي آن قرن حدود پنج بار به زبان لاتين تجديد چاپ شد و در سال 1517 به فنلاندي و 1527 به انگليسي ترجمه شد.

 ساده ترين محفظه تقطير يك بالون از  جنس شيشه ،مس ،قلع يا سراميك دارد كه اغلب روي يك چراغ يا مشعل قرار مي گيرد و همراه آن يك فنجانك سراميكي يا فلزي است كه بخار متراكم شده و مايع شده را جمع آوري مي كند.اين فنجانك يك دماغه دارد كه توسط آن مايع به يك لوله كه مايع را به ظرف جمع آوري كننده هدايت مي كند ، ريخته مي شود.مجموع بالون ، فنجانك و دماغه را آلمبیک  مي گويند. اجزاء و قطعات توسط لووتووم ساپینتا كه مخلوطي از خاك رس ، آجر يا خشت پودر شده ، سفيده تخم مرغ و كود حيواني است به هم اتصال داده و محكم مي شوند.با مرور زمان كارايي و وضعيت دستگاهها بتدريج بهتر شد.در سال 1526 ، پاراسلسوس از يك حمام آب ( كه كيمياگران آنرا  balneum mariae  مي ناميدند) ، براي اولين بار استفاده شد.اين كار از ترك برداشتن بالون در هنگام حرارت ديدن جلوگيري مي كرد و دماي مايع را تثبيت مي كرد.همچنين  سيستم سرد سازي مايع نيز بهبود بخشيده شد.يك لوله كه پر از آب سرد بود در درون آب سرد كار گذاشته شد. در سال 1771 شيميدان آلماني Christian Ehrenfried Weigel  دستگاهي اختراع كرد كه بعدها اشتباهاً كندانسور Liebig  ناميده شد ، كه اين وسيله در واقع مدل قديمي كندانسورهاي امروزي است.در آن لوله اي در داخل لوله ديگر كار گذاشته شد كه درون يكي آب و درون ديگري ماده تقطير شده قرار داشت.

 

در نتيجه اين تحولات بود كه alembic  ، اين مخلوق آزمايشگاههاي تيره و تاريك كيمياگران ،بعدا تبديل به يكي از دستگاههاي پيچيده تخليص و غني سازي شد. در همان دورانها ، در خانه اشراف ،اين alembic  تا نيمه هاي قرن نوزدهم بدون تغيير باقي ماند و از آن براي تقطير مشروبات الكلي و نوشيدنيهاي اشتها آور استفاده شد.

 

با اندکی تصرف و دست بردن در اصطلاحاتی که خودتون ميدونيد !

+   ماه و ایزد و یار ; ۱٠:٢٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/٩/٢٥

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir